O discurso de Bush sobre o “Estado da Nazón” non foi un eloxio a “América” como declarou – versou achega do feixismo en casa e o imperialismo no exterior. Foi un discurso exaltando as conquistas de paises do Terceiro Mundo (Afganistán e Irak), celebrando a forza como instrumento do chantaje político (Libia) e unha declaración de novas imposicións imperiais en todo o Oriente Meio. O discurso reiterou os elementos mais retrógrados da doctrina de Bush: O uso unilateral da forza, a guerra prevenitiva, a supremacia dos ditados imperiais estadounidenses por encima da soberania nacional de inimigos e aliados. O Presidente sonriente glorificando as conquistas imperiais estadounidenses mentres os seus gabadores e partidários, que abarrotaban o Congreso, lle jaleaban, foi unha versión dun ‘Nüremberg ligero’: Un guión coreografiado para exaltar os logros do presidente imperial.
O imperador negou as intencións imperiais ainda cando defendeu as conquistas imperiais e os proyectos de novas expedicións imperiais. O discurso de Bush foi mais allá do ‘triunfalismo’ e a mendacidade: Foi unha visión super-realista que colocó aos EEUU no centro dun universo divino, no cual a Aldea Eleita exterminará aos seus inimigos e iluminará pola forza aos seus aliados reacios.
Bush falou como un milenário, matando demos (terroristas) con unha espada xusticeira (ou bombas de ácio), un instituído e untado discípulo de Deus. Entre o triunfalismo e a celebración, o imperador sementou sen embargo o temor á violencia inimiga, para sustentar a misión imperialista.
A paranóia complementó a misión divina. O “terrorismo” estaba por todas partes, agachado e disfarzado, a forza maligna que, en calquera momento, poderia reproducir o 11 de setembro de 2001.
A ideoloxia imperial de triunfalismo foi yuxtaposta coa vulnerabilidade permanente, a celebración co temor. Este discurso ilóxico e contradictorio non importa, sen embargo, o que importa é o poder. Utilizou-se a retórica triunfalista para capturar os recursos domésticos (inflados presupostos militares e soldados) para proseguir unha guerra colonial e a paranóia para xustificar a concentración de poderes dictatoriais (por meio da Patriot Act) para reprimir, silenciar e acoquinar á oposición antibelicista.
Non se permitiu que nada mundano ou baseado en feitos interferi-se na construcción desta visión gloriosa do Império Mundial. Nengunha mención aos centenares de soldados estadounidenses mortos, mis de mutilados e desmembrados, vintenas de suicidios e milleiros de mentalmente perturbados. Bush non mencionou aos mortos e feridos estadounidenses, non tan só porque non servian ao propósito de exaltar o império, sinó porque eran a proba de que os soldados estadounidenses son vulnerabeis (non eran os ‘superhombres’ escollidos e protexidos por Deus) e que a aldea colonizado estaba a resistir de modo efectivo contra a ‘invencibel máquina militar’.
Como saben moi ben Bush e o seu círculo de allegados, nos seus momentos menos exaltados, cada vitória da resisténcia Iraquí, cada baixa estadounidense erosionan o seu apoio electoral, socavan o ‘Deseo de Poder’ de Rumsfeld. As derrotas en Irak mofan-se da visión dos Militaristas-Sionistas do Pentágono sobre guerras sen fin no Oriente Meio. A visión milenária militarista-sionista de conquistas militares sucesivas (despois de Irak, Síria, Irán e outros) foi quebrantada polas batallas nos subúrbios de Bagdad, os centenares de mis de manifestantes de Basora, as minas nas estradas por todas partes.
A resisténcia Iraquí sinalou o mentira da imaxe racista dos aborrecedores de Árabes do Pentágono e as suas colegas de Israel: Os Árabes nen están acoquinados polo poder militar estadounidense nen son incapaces de organizar a resisténcia; son os soldados estadounidenses os que a centenares están dando-se de baixa do exército, é o goberno estadounidense o que implora mercenarios de América Central para que substituan ás desmoralizadas tropas de EEUU.
O informe de Bush sobre o estado do Império, incluiu necesáriamente un panexírico xeral acerca de os éxitos domésticos sociais e económicos do seu rexime. O império construiu-se con “fusis e manteiga”, ou algo asi se subpuña que transmitise a sua mensaxe. Pero aqui, o conto resultou menos creibel mesmo para o sector mais reaccionário e chovinista do público estadounidense.
A maioria da xente sabe que 3 millóns de traballadores estadounidenses perderon os seus traballos nos pasados 3 anos. Mais de dous tercios da povoazón saben que os planos sanitários e farmacéuticos fallan e que as políticas de Bush aumentaron a vulnerabilidade de todos, excepto a dos moi ricos. É precisamente porque Bush sabe que mais 60% do público estadounidense rexeita o seu político social, polo que acentuó a necesidade de prorrogar o feixisto e represivo Patriot Act, coas suas cláusulas que facultan ao Presidente para suspender todos os direitos democráticos.
Como o seu predecesor Nazi, Bush declarou a guerra ás famílias non tradicionais, ao sexo, aos homosexuais, aos imigrantes ilegais (non hai amnistía para 10 millóns de Mexicanos) ao obxecto de movilizar á sua principal base de masas de cristiáns fundamentalistas.
Oculto baixo a retórica de “defender á aldea Americana” Bush acentúa o papel central da policia, a lexislación represiva, o exército – non houbo alusión ao 80% de desempregados iraquíes, ao bombardeo de aldeas en Afganistán, á matanza diária de Palestinos, ao tratamento abusivo do estado policial respecto aos non europeos que visitan os EEUU – considerados presuntos culpabeis (fotografiados e tomadas as suas pegadas dactilares) que deben demostrar a sua inocéncia.
Como os Nazis, Bush denega por completo as fráxis bases domésticas do império; a transferéncia masiva de fondos estatais que forman a “república” (economia doméstica) para financiar o império que xera déficit presupuestarios enormes adiantando os $400 mil millóns en 2003. Cegado pola expansión económica imperial se nega a ver que o fluxo de saída de capital e exportacións de filiais estadounidenses no estranxeiro está a criar un monstruoso déficit comercial e socavando a credibilidade do dólar.
Como o seu predecesor no Terceiro Reich, Bush crie que a “aldea Americana” debe sacrificar-se polo maior ben do seu virtuoso império. co apoio total dos cuasi-estatais meios de comunicación, a mensaxe esparexe-se nos EEUU e por todo o mundo, pero a recepción no mundo é diferente da dos EEUU. Monde-lle informa que despois do discurso de Bush, o 67% dos seus leitores sentiu que os EEUU representan unha grave ameaza para a paz mundial. Idénticas opinións foron expresadas no resto do mundo (coa excepción de Israel). nos EEUU escoitou o discurso menos do 15% da povoazón e, aparte dos convencidos, poucos expresaron algun tipo de apoio. Ao dia seguinte do discurso habia mais interese en partido do campeonato de futebol Superbowl que se celebrará dentro de duas semanas, que na oratória de Bush.
A versión estadounidense do feixismo é en alguns xeitos abondo distinto do do seu predecesor Alemán: Merca os votos con centenares de millóns de dolares en propaganda nos meios de comunicación; non obriga á aprobación, non aterroriza abertamente á povoazón, simplesmente siembra paranóia respecto aos “outros”. Non hai organización de masas e espectáculos de masas para mesmerizar á povoazón; no seu lugar hai frivolidade e mentiras banais para enajenar aos votantes e producir unha taxa de absteción de mais do 50%. O próximo Presidente de EEUU será eleito por menos do 20% do electorado potencial, dado o 50% de absteción, a exclusión de imigrantes “ilegais” (10 millóns) e antigos presidiarios (4 millóns). Se este proceso electoral excluyente non abonda para segurar o resultado apropiado, pode haber fraude electoral, exclusión e interferéncia xudicial.
Isto é ‘fascismo blando’ pero leva en si a potencial para a outra, a versión dura. O comandante anterior da forza de invasión estadounidense en Irak, Xeral Tommy Frank (asesor de Bush moi allegado) declarou recentemente que se hai outro “ataque importante” nos EEUU, deberá suspender-se a Constituizón e deberá declarar-se a lei marcial, e estabelecer tribunais militares para xulgar aos suspeitosos. A reiterada defensa de Bush da “Patriot Act” fai-se eco dos pronunciamentos abertamente feixistos do Xeral Frank. En outras palabras, calquera provocación instigada polo rexime pode mudar o fráxil equilibrio cara o feixismo.
O autoritarismo en pos do imperialismo se enfrenta a dous obstáculos fundamentais – a resisténcia democrática e armada en Irak e o declinar da república estadounidense. A xuntanza das élites gobernantes en Davos está perturbada polo descenso do dólar, o déficit da balanza comercial estadounidense e o seu déficit fiscal, pero apoiou e apoia ainda a invasión estadounidense de Irak, negando-se a recoñecer a interrelación entre a expansión imperialista e o declive republicano. Os dilemas da élite de Davos son, a oportunidade da esquerda: Canta maior sexa a nosa solidariedade coa resisténcia Iraquí, que debiliña ao exército colonial, maior probabilidade de éxito teremos para construir movimentos sociais e ‘refundar’ a república democrática nos EEUU e fortalecer os movimentos revolucionários de masas no Terceiro Mundo.